Κυριακή, 27 Φεβρουαρίου 2011

Η πολιτικότατη Α-πολιτική των Atenistas

“Υπερασπιζόμαστε την επιχειρηματικότητα. Οι πολιτικές ανάπτυξης υγιούς επιχειρηματικότητας και προσέλκυσης επενδύσεων αποτελούν όρο οικονομικής και κοινωνικής επιβίωσης για την Αθήνα.”


Αυτή η παράγραφος υπήρχε στην αρχική διακήρυξη των “θέσεων” των atenistas. Πλέον, αυτή η παράγραφος δεν υπάρχει. Είναι η μόνη αλλαγή που έγινε στο αρχικό κείμενο των θέσεων. Εξήγηση; δεν είδα κάπου καμία.

Οι εμπνευστές των atenistas δείχνουν μεγάλο άγχος να τονίσουν ότι το κίνημά τους δεν εμφορείται από συγκεκριμένες πολιτικές απόψεις. Αυτό βολεύει στη δημιουργία εντύπωσης ότι μιλάνε εκ μέρους “όλων”, το οποίο με τη σειρά του θα τους χρειαστεί όταν περάσουν στο επόμενο στάδιο. Γιατι τα αγόρια μας έχουν πλάνο. Απ΄τα πρώτα μελήματα στο site τους ήταν η φόρμα προσέγγισης χορηγών, για “μεγαλης κλίμακας παρεμβάσεις”. Εικάζω βάσιμα ότι οι εθελοντές με τις σκουπιδοσακούλες δεν έχουν ιδέα ποιές είναι αυτές οι παρεμβάσεις. Εκλεγμένοι και εξουσιοδοτημένοι από κάπου οι atenistas δεν είναι, οπότε δεν είναι δύσκολο να εικάσει κανείς γιατί χρειάζονται “υπερκομματική” εικόνα και ευάριθμους συμμετέχοντες ώστε να ισχυρίζονται μετά ότι μιλάνε εκ μέρους “των αθηναίων”.

Ο είς εκ των εμπνευστών δεν κρύβει το πως εννοεί την ιδανική Μητρόπολη. Δείτε αυτό το χαρακτηριστικό του άρθρο:


" Μαθήματα Εμπορικής Πολιτικής. 


Μεγάλο, λαμπερό, όμορφο. Και παράλληλα τόσο μακριά, αλλά πραγματικά τόσο κοντά. Μα είναι πάνω στο σταθμό του Αγίου Δημητρίου, 10 λέπτά απ' το Σύνταγμα, βγαίνεις-μπαίνεις. Το νέο Metro Mall λοιπόν φτιάχτηκε από απόδημους Έλληνες επιχειρηματίες της Βραζιλίας κι αυτό φαίνεται. Όχι μόνο από τους φοίνικες, αλλά απ΄ την ακομπλεξάριστη γυαλάδα και εξωστρέφεια του κτιρίου. Στο κέντρο ένα τεράστιο άνοιγμα να φωτίζει τα πάντα (με οροφή πτυσσόμενη που ανοίγει μάλιστα), οι τόνοι του λευκού κυρίαρχοι, με περισσότερα ασανσερ από τα λοιπά mall (δεν σου επιβάλλουν αυτόν τον ψυχαναγκασμό όχι θα δείτε όλο τον όροφο μέχρι να βρειτε έξοδο) και γενικά κάτι ανοιχτόκαρδο, αμερικάνικο, διασκεδαστικό.
Δεδομένο ότι θα πιάσει, το βοηθά ότι έιναι πάνω στο Μετρό, κι ακόμα περισσότερο ότι δεν υπάρχει κάτι αντίστοιχο στη νότια Αθήνα. Επίσης είναι το μοναδικό που έχει όλες τις μεγάλες μάρκες ρούχων (το μοναδικό με Ζara family και Η&Μ), Βασιλόπουλο κι επίσης τα village cinemas με όλες τις ανέσεις που πρέπει να 'χει στην εποχή του νετ ένας κινηματογράφος. Το μόνο θεματάκι είναι τα εστιατόρια που άλλα Μall έχουν σαφώς καλύτερα, πέρα από Goodys και Pizza fan δηλαδή. Τέλος πάντων, απ' την πολυκοσμία φύγαμε.
"Αυτά είναι ρίξε σινεμά, τις μεγάλες μάρκες, κι ένα σούπερ μαρκετ κι έτοιμο, δεν χρειάζεται κάτι παραπάνω". Αυτό έλεγα μισή ώρα μετά στο άδειο Athens Heart της Πειραιώς. Η σύγκριση ήταν άμεση: κοσμοπλημμύρα στο ένα, ψυχή στο άλλο. Μα αυτό το εμπορικό μου 'χει κάτσει εδώ: οκ, όμορφο, στυλάτο, αλλά που το πας και το κάνεις Χριστιανέ μου, στην Χαμοστέρνα, στον Ταύρο που είναι αραιοκατοικημένη περιοχή; Εκεί που στάση κάνει μόνο ένα λεωφορείο; Μόνο με καταστήματα και καθόλου σινεμά ή σούπερ μάρκετ; Πως θα μπάσεις κόσμο και πως θα το κρατήσεις; Το μόνο καλό ο τελευταίος όροφος που έχει κάπως ζωή κι έχει καλά εστιατόρια. 

Και το θέμα είναι ότι το 'χεις αντιληφθεί το λάθος και δεν κάνεις κάτι ουσιαστικό. Γιατί είναι ανούσιο να τυπώνεις φυλλάδια και να παρουσιάζεις ότι έχεις εύκολη πρόσβαση, ότι είσαι στο απόλυτο κέντρο της Αθήνας και στην πραγματικότητα για να έρθεις θες: με μετρό (Κεραμεικός 15 λεπτά με πόδια), Προαστιακό (10 λεπτά, ποιος κινείται μ' αυτόν;), ΗΣΑΠ (Πετράλωνα, 15 λεπτά). Φαντάσου πόσοι λαμβάνοντας αυτές τις πληροφορίες του φυλλαδίου ταλαιπωρήθηκαν και αγανάκτησαν για να φτάσουν, πάει, τους έχασες δια παντός.
Και κλείνοντας: για μένα τα Mall αν τα δεις με καθαρό μυαλό, χωρίς ιδεολογικά μπουρδουκλώματα, σε επίπεδο ανέσεων δεν συγκρίνονται, είναι σαφώς καλύτερα, παρέχουν ένα βολικό μπουκέτο υπηρεσιών στον καταναλωτή ή στους γονείς που δεν έχουν πολύ χρόνο. Και πρέπει, πιστεύω, να αλλάξουμε μυαλά γιατί όπως πάει το κέντρο θα ερημωθεί τελείως. Κι επιτέλους δεν θα 'ταν κακό να υπάρχει ένα mall (χωρίς αυτοκίνητα) στο κέντρο, και μοντέρνο, συμβατό στις συγχρονες ανάγκες. Και ναι, τολμώ και λέω το αδιανόητο, να χτιστεί κάτι από την αρχή, φρέσκο, καινούργιο, μια ευκαιρία για μια ανάσα μοντέρνας αρχιτεκτονικής στο κουρασμένο καράκεντρο. Ο χρόνος τρέχει και κρατάμε γέρικο και δέσμιο το ομορφότερο κομμάτι της πόλης."


Ένα βαθύ, υγρό φιλί (με γλώσσα) στην καταναλωτική παιδική χαρά των Μόλ. Προσέξτε στις δευτερολογίες του στα σχόλια την αξιοσημείωτη εμμονή με το “Μινιόν”. Συνδέστε την με τη δράση “καθαρίζουμε ένα μέρος της Πατησίων” που λες και έγινε για να μπορέσουν να θυροκολήσουν στο κουφάρι του “Μινιόν” την “ιστορική αναδρομή” του που περισσότερο “κάλεσμα για το ξαναφτιάξιμό του” μοιάζει.

Αλλά γενικά αξίζει σημειολογικής μελέτης η συγκεκριμένη δράση: δύο μέρες πριν την “επαίτειο Γρηγορόπουλου”, σε ένα από τα πιό αναμενόμενα πεδία αψιμαχιών, οι ατενίστας καθαρίζουν τις αφίσες και τα συνθήματα. Μηδενική αίσθηση τάιμιγκ; Αδιαφορία για πρακτική ουσία αρκεί που βγήκαν τουιτογενής φωτό; δήλωση θέσης; Διαλέξτε. Καμία εκδοχή δε δείχνει κάτι καλό και αθώο (ή έστω έξυπνο).
Ειναι κακό να έχουν πολιτικό φορτίο οι atenistas; Όχι.

Κακό είναι να το κρύβουν κάτω απ’ το χαλί, για να προσελκύσουν όσο το δυνατόν περισσότερους καλοπροαίρετους εθελοντές που ενδεχομένως θα χρησιμοποιηθούν σε παιχνίδια διαπραγματευτικής ισχύς από κάποιους που “αγαπάνε την Αθήνα” των κερδοφόρων τους ονειρώξεων.

Υ.Γ. Καιρό ήθελα να γράψω αυτό το κείμενο, αλλά έμπαινε στη άκρη χάρην πιό επικαιρικών. Αφορμή για να το ξεσκονίσω τώρα, ήταν αυτό το θαυμάσιο post του οld boy. Αυτονόητο ότι δεν υπάρχει “μία” οπτική για τα πράγματα. Κάποιοι βλέπουν γκράφιτι και συνθήματα, και σκέφτονται “βρωμιά”. Όχι όμως όλοι.

Του Σπύρου Δερβενιώτη από το derveniotis.wordpress.com